Nieuws

Blog: Leven met 180 euro per maand




Brussels parlementslid Carla Dejonghe (Open Vld) probeerde in de winter van 2013 een maand lang rond te komen met 180 euro. Dat is het bedrag dat Miss Dakloos 2010, Thérèse Van Belle, na de aftrek van haar vaste kosten, maandelijks overhoudt om van te leven. Lees hier de blog die Carla Dejonghe bijhield over haar ervaringen.

14 november 2013

'Ga niet met honger winkelen'

Om 9u30 ga ik op pad om Miss en Mister Dakloos, Thérèse en Gregory, te ontmoeten. Vermits ik mijn autosleutels ga inleveren, heeft het geen zin om de wagen te nemen. Richting metro dan maar. Een klein uurtje later sta ik voor de deur van vzw Corvia, de organisatie achter onder meer de Miss en Mister Dakloos verkiezing.

Thérèse en Gregory zijn er al. Symbolisch geef ik mijn bankkaarten en autosleutels af en krijg (mijn eigen) 180 euro cash. Ik neem mijn boodschappenlijstje dat we opstelden van de hoogstnoodzakelijke dingen die ik moet kopen: koffie, melk, WC-papier, zeep, eieren, margarine, … Gelukkig heb ik eraan gedacht om mijn caddy mee te brengen.

De Aldi wordt onze eerste stop. Dadelijk bij de ingang haalt Gregory de rekenmachine op zijn gsm boven. Hij legt me uit hoe belangrijk het is om alles tijdens het winkelen op te tellen zodat je aan de kassa niet voor verrassingen komt te staan. In de winkel worden alle prijzen en producten uitgebreid vergeleken. Net zoals mijn vriendinnen op dieet, raden ook Thérèse en Gregory me af om met honger te gaan winkelen. Het komt erop aan je aan je boodschappenlijstje te houden en je niet te laten verleiden door andere (lekkere) dingen.

Ik besef dat ik geluk heb dat ik kan koken. Macaroni, kaas, wortelen, aardappelen, uien, bloemkool, enzovoort zijn gelukkig niet zo duur en daar weet ik wel weg mee. Van de kool kan ik al minstens 3 dagen eten. Het vlees, dat is een andere zaak. Gregory zal binnenkort met mij naar de abattoir gaan waar ik goedkoop vlees kan inslaan. Voor vanavond wordt het dus een doosje hamblokjes om in de macaroni met kaassaus te doen. Mister Dakloos wil niet dat ik shampoo koop. Je haar wassen kan evengoed met douchegel. Ik kan hem overtuigen om me toch een doosje crème te laten kopen. Kleine dingen worden plots belangrijk.

Ondertussen is alles berekend met de rekenmachine en inderdaad: 29,33 euro aan de kassa. De rekening klopt. Dit betekent wel dat ik nog maar 150,67 euro over heb.

Met een volle caddy over straat wandelen en de tram nemen is duidelijk niet evident. We gaan naar een huis van vzw Corvia waar ze kledij verzamelen. Miss Dakloos gaat naar een feestje en ik help haar bij het uitkiezen van een ‘nieuwe’ trui en schoenen.

Ik neem afscheid van de 2 anderen en vertrek naar huis. Ik kan onmogelijk naar het parlement met de caddy en besluit van thuis uit te werken. Deze kleine actie maakt duidelijk veel reacties los. Ik ontvang ongelooflijk veel berichten en mails. Niet enkel van vrienden, maar ook van onbekenden die me hun verhaal doen en vaak met nog minder geld moeten rondkomen. Ik neem de tijd om alle verhalen te lezen.

Mijn maag begint te rammelen. Sinds deze morgen heb ik niks meer gegeten en een broodje kopen is uit den boze. Thuis maak ik soep met wat uien, een prei en een doos tomaten. De macaroni kan tot morgen wachten. Met wat brood erbij heb ik gegeten. Drank kocht ik niet, dus wordt het kraantjeswater …, maar wel in een mooi wijnglas!


16 november 2013

'Naar de bioscoop gaan, dat kan niet meer'

Ik start de dag met hetzelfde ontbijt als gisteren: yoghurt en melk met cornflakes. Toegegeven, de goedkope yoghurt is best lekker. De cornflakes daarentegen: net vlokjes karton. Ik smeer 2 boterhammen met choco en stop ze in mijn boekentas voor 's middags.

Ik weet nog niet goed hoe ik met mijn beperkt budget moet omgaan. Op advies heb ik alvast 10 euro weggestopt voor de laatste week, voor mocht ik niet toekomen.

De reacties blijven toestromen. Mijn mailbox puilt uit: berichten van mensen die blij zijn dat het onderwerp eens onder de aandacht wordt gebracht, anderen die me goede raad geven, maar ook veel schrijnende verhalen. Een aantal reacties zijn negatief, maar ik begrijp dit ook: inderdaad, ik leef maar 1 maand met 180 euro. Ik verkeer in goede gezondheid en weet dat ik na een maand naar mijn “oude leventje”terugkeer.

Maar ondertussen heeft deze actie wel vele mensen de ogen geopend. Mensen leggen me ook uit dat ze willen werken, maar geen job vinden. Ik zal alvast aan mijn fractievoorzitter vragen om er bij de besprekingen van het budget 2014 in het Brussels parlement op te wijzen dat Actiris, de Brusselse tegenhanger van de VDAB, feitelijk een veel te laag bedrag krijgt voor wat betreft arbeidsbemiddeling in de hoofdstad.

's Avonds word ik in de metro aangesproken door enkele dames die me uitleggen dat wat ik onderneem wel tot nadenken stemt. Zij lijken het financieel alvast niet moeilijk te hebben, hoewel ik ondertussen al lang begrepen heb dat schijn soms bedriegt!

Tellen

Aangekomen in mijn thuisgemeente, ga ik op zoek naar een stukje vlees. Het gehakt is in reclame, maar je moet dadelijk anderhalve kilo kopen. Na wikken en wegen koop ik een chipolataworst. Het voelt raar om nu door de supermarkt te wandelen: ik kijk naar de verschillende producten en bedenk hoe makkelijk ik ze me anders aanschaf, zonder te moeten tellen.

En dan heb ik het niet over luxeproducten, maar gewoon een stukje kaas of een schoteltje charcuterie. Nog voor ik aan de kassa arriveer, ben ik al aangesproken door verscheidene mensen. Een dame uit onze sociale woonwijk wil me absoluut haar verhaal doen. De kassierster herkent me eveneens en jolijt klinkt door haar stem als ze me om 1,52 euro vraagt.

Na mijn maaltijd, besluit ik om mijn moeder een bezoekje te brengen. Mijn sociaal leven staat op een laag pitje. Enkele vriendinnen nodigden me uit om naar de bioscoop te gaan, maar dat kan niet met 6 euro per dag. En dan besef ik het weer: voor mij kan het nu even niet, voor sommigen kan het nooit. En bij mama is het niet alleen een stuk warmer, Pluto en Quick zijn er ook. Twee trouwe viervoeters, die altijd blij zijn me te zien. Onvoorwaardelijke liefde. Voor sommigen is hun hond inderdaad hun enige vriend.


18 november 2013

'Ik raak gewend aan koude, mijn bezoekers niet'

Ik bracht afgelopen weekend een bezoek aan de bibliotheek. Als mijn sociaal leven dan toch op een laag pitje komt te staan, heb ik meer tijd om te lezen. De bibliothecaresse die van mijn actie hoorde, stopt me spontaan een DVD toe: “Miss Homeless”, een film van Daniel Lambo. Die zal ik zeker eens bekijken. Op straat blijven mensen me aanspreken en succes wensen. Ze bedoelen het goed, maar uiteindelijk probeer ik gewoon vier weken wat vele mensen dag in dag uit moeten doen: de eindjes aan mekaar knopen met een beperkt budget, in de hoop dat er geen onvoorziene zaken gebeuren.

Vzw Corvia belde me met een aantal nieuwe voorstellen. Op dinsdag zal ik ingaan op de uitnodiging van vzw “Operatie Thermos”, die minder gegoede mensen in contact wilt brengen met parlementsleden. Zo kunnen beide partijen eens naar elkaar luisteren bij een tas koffie.

Mister Dakloos, Gregory, woonde dit weekend het huwelijksfeest van de peter van zijn dochtertje bij. Hij heeft een aantal videospelletjes verkocht zodat hij een fles aftershave als huwelijkscadeau en de treintickets kon kopen. Zulke verhalen stemmen telkens opnieuw tot nadenken.

Water in de mond

In mijn brievenbus steken er enkele reclameblaadjes, die ik even doorblader. Bij vzw Corvia gooien ze reclamefolders altijd onmiddellijk weg opdat niemand in de verleiding zou komen om spullen te gaan kopen die hij/zij niet nodig heeft. Ik begrijp nu waarom, bij sommige etenswaren komt het water me nu ook in de mond.

Mijn moeder was overstuur. Ze had naar een televisiedebat gekeken en kon maar niet begrijpen waarom er zulke nijdige en kwetsende opmerkingen werden gemaakt aan mijn adres. Een moeder blijft een moeder… Ik vind het erger dat er een debat wordt gevoerd over het feit of ik deze actie al dan niet zou moeten doen, eerder dan over het feit wat er zou kunnen ondernomen worden voor mensen die het moeilijk hebben.

Zondagnamiddag kwamen een vriendin en haar partner op bezoek om me een hart onder de riem te steken. Ik heb hen een verwarmende koffie aangeboden, maar lang zijn ze niet gebleven. In ben ondertussen wat gewend geraakt aan de koude in huis, maar mijn bezoekers duidelijk niet. We praatten onder meer over de grote voedselverspilling. Tot voor kort moesten supermarkten echter BTW betalen op voedselschenkingen waardoor het voor hen goedkoper was om voedsel weg te gooien in plaats van het te schenken aan de voedselbanken, een absurde praktijk. Die BTW-maatregel werd afgelopen zomer gelukkig afgeschaft. De distributiesector is trouwens zeer welwillend om hun onverkochte voedingswaren te schenken aan hulporganisaties, verschillende supermarkten hebben zelfs al privé-initiatieven opgezet. Zo schonk Colruyt in 2011 bijna 240 ton voeding aan de Voedselbanken. De sector heeft vooral nood aan logistieke ondersteuning opdat alle goederen op tijd op de juiste plaatsen kunnen geraken, hier komt heel wat organisatie bij kijken. In het Brussels parlement wordt hierover een wetsvoorstel ingediend, dat wij zeker zullen steunen.

Maar de grootste voedselverspilling gebeurt vooral door de gezinnen. Bijna de helft van alle groenten en fruit wordt bijvoorbeeld niet opgegeten. En daar kunnen we zelf allemaal iets aan doen …

20 november 2013

'Ben je al vermagerd?'

In het parlement stellen de collega’s me allemaal dezelfde vraag: “Ben je al vermagerd?”. Twee opties: ze maken een grapje of ze denken echt dat de muizen dood liggen in mijn kast. Het eten is momenteel (nog) niet het probleem, al moet ik het duidelijk over een andere boeg gooien wat het koken betreft. Ik heb heel veel tips gekregen om niet steeds hetzelfde te moeten eten en ook gezondere maaltijden te bereiden.

Natuurlijk heeft nu net de (lampen)wet van Murphy toegeslagen. Na het licht in mijn koelkast en enkele lampen in mijn keuken, heeft nu ook mijn buitenverlichting aan de voordeur het begeven. Mijn maandbudget laat voorlopig echter geen onvoorziene kosten toe.

‘Operatie Thermos’, de coördinerende vzw van verenigingen die voedsel uitdelen in de gang van het Brussels Centraal Station, nodigt me uit om een kop koffie te komen drinken met minderbedeelden. Van 1 november tot 30 april worden er bijna elke avond zo’n 140 maaltijden bedeeld, een sterke stijging tegenover vorig jaar. Er komen daklozen, maar ook mensen die niet rondkomen met hun pensioentje zoals de sympathieke Simone, die dadelijk met me op de foto wou.

Ook huisdieren worden niet vergeten: mensen kunnen om een zakje dierenvoeding komen vragen. Met Kerstmis en oudjaar serveert men in de gang een feestmaaltijd. Een heleboel vrijwilligers komen dan de gang versieren en anderen wat vreugde bieden. Er is dan ook een dierenarts aanwezig die de dieren de nodige vaccins toedient. Momenteel ligt de NMBS-holding echter dwars: de toestemming om de gebruikelijke feestmalen in de gang te mogen opdienen blijft achterwege … Ik zal me hier zeker verder over informeren.

Ik blijf massaal uitnodigingen ontvangen van vrienden. Heel sympathiek, maar ik weiger ze allemaal. Ik hou me aan de afspraak om hier niet op in te gaan, zelfs niet als ze me alle discretie beloven. Ook heel wat uitnodigingen voor recepties en feestelijkheden vliegen de vuilnisbak in, jammer genoeg ook die voor het nieuwe stuk van het Brussels Volkstheater.

Ik arriveer net op tijd met de tram voor de gemeenteraad. Het wordt een lange avond, maar het is er tenminste warm. Ik realiseer me dat aan ‘aanwezigheidspolitiek’ doen onmogelijk is als je niet aanwezig bent op tal van recepties en etentjes… die geld kosten. Ik heb geluk: mijn overbuur biedt me een lift naar huis aan.

Ik breek mijn hoofd over de budgetvriendelijke maaltijd die ik vanavond voor een vriend kan serveren. Het wordt courgettesoep, gevolgd door wortelstoemp met worst. Tweede probleem: het is koud in mijn woning. Ik ben creatief en sleurde alvast een tafeltje naar mijn bureau. Deze kleine ruimte kan ik makkelijk verwarmen met een elektrisch vuurtje. Hopelijk brengt mijn genodigde een fles wijn mee, dat kon niet meer af van mijn budget.


22 november 2013

'Meter van een hondje'

Tijdens een vergadering in het parlement houden 19 collega’s me nauwlettend in het oog opdat ik toch niks van het buffet zou meepikken. De éclairs doen me wel watertanden, maar ik geef niet toe.

Via een mail kreeg ik net de resultaten binnen van het European Consumer Payment Report 2013. Eén op 4 Belgen zegt met zijn inkomsten geen waardig bestaan te kunnen leiden. Onze landgenoten zien jobverlies en hoge energie- en brandstofprijzen als de hoofdoorzaken van financiële problemen.

De begrotingsbespreking in de commissie infrastructuur vindt plaats met de luidruchtige studentenstoet van Sint-Verhaegen op de achtergrond. Bij ons is er iets minder ambiance. In deze commissie gaat het o.a. over mobiliteit. En ik moet toegeven, nu dat ik uitsluitend op het openbaar vervoer ben aangewezen, heb ik een aantal tram- en buslijnen ontdekt die ik voordien enkel van op papier kende.

Ik vertrek naar de vzw Corvia om er een stevige maaltijdsoep te gaan maken. De verschillende inclusiefoyers die de vzw beheert, zullen deze straks komen ophalen. Grégory en Thérèse wachten me op, evenals Pierre. Een ex-journalist, aan lager wal geraakt en door de vzw van straat geplukt. ‘Sex, drugs & rock & roll’ deden hem letterlijk de das om. Zijn drankverbruik is ondertussen teruggeschroefd tot 1 fles wodka per dag en hij werkt als vrijwilliger voor Radio Panik en het nieuwe krantje dat Corvia binnenkort zal uitgeven. Hij neemt van ons drieën een interview af. Pierre moet ooit een goede journalist zijn geweest. Zijn vragen zijn zeer gericht en hij wil duidelijk een onderbouwd artikel.

Thérèse ziet bijna haar grote droom in vervulling gaan: op 6 december gaat ze een Cavalier King Charles-puppy halen. Ze spaarde er 2 jaar voor. De naam is reeds gekozen: ‘Désir’ (verlangen). Thérèse vraagt me of ik meter wil worden van de kleine viervoeter. Ze wil gewoon de garantie dat als haar iets overkomt, iemand goed voor haar hondje zal zorgen. En zo ben ik plots niet enkel meter van 2 jongedames van 19 jaar en een nichtje van 7 jaar, maar ook van een hond.

Een deel van het geld dat ik uitspaar deze maand, zal na overleg dienen om jassen aan te kopen voor alle vrijwilligers van vzw Corvia met het logo van de organisatie erop. Zo zijn ze duidelijk herkenbaar bij bedelingen van voedsel, slaapzakken, rugzakken, enzovoort.

Het winterplan in Brussel is eindelijk van start gegaan. Daklozen kunnen voor onderdak terecht in de Koningsstraat. Enig probleem: de gratis maaltijden in de gang van het Centraal Station worden uitgedeeld vanaf 20u, maar ten laatste om 21u30 moet iedereen binnen zijn. Men legde me uit dat velen het uitgedeelde eten missen, uit schrik niet meer binnen te kunnen in de slaapgelegenheid. Waarom wordt dit niet beter op elkaar afgestemd?

22 november 2013

'Je bent maar één maandloon verwijderd van armoede'

Ik ga nog wat cd’s van 'Rockenbach' bij de platenhandel in de Munt afgeven. Ze worden er verkocht ten voordele van de vzw Corvia. Tijdens een gesprek met de eigenaar verneem ik dat vorig jaar zowat de helft van zijn leveranciers failliet gingen. Daarna laat hij me enkele sollicitatiebrieven zien.

Niet alleen ontbreekt bij de meeste sollicitanten de motivatiebrief waarom duidelijk werd gevraagd, sommige brieven zijn niet te ontcijferen: de zinnen zijn zonder leestekens allemaal achter elkaar gezet. Andere staan vol taalfouten en bij eentje staat er gewoon: “Ik ben een toffe gast en ik wil voor u werken”. Allemaal brieven van mensen die door de VDAB werden doorgestuurd. De VDAB biedt toch hulp aan bij het opstellen van een deftige CV en sollicitatiebrief? Op deze manier lukt het nooit.

Dit weekend heb ik met Grégory, Mister Dakloos, afgesproken om samen naar de abattoir te gaan. De ene vleesstand naast de andere, honderden kilo’s vlees in de toonbanken. Grégory troont me mee naar de standjes waar hij vaste klant is. Ik volg zijn voorbeeld en koop steak, karbonaden, gehakt, kippenbouten, soepvlees en niertjes om in mijn diepvries te steken. Ik heb zo’n 35 euro uitgegeven, maar moet de rest van de maand geen vlees meer inslaan.

Ik koop ook nog wat tomaten en een beetje fruit. Een beenhouwer vertelde me onlangs dat hij een duidelijk verschil merkt tussen het begin en einde van de maand. De eerste weken verkoopt hij veel bereidingen, steak, kalfsvlees, … Tegen het einde van de maand zijn het vooral goedkopere vleeswaren zoals gehakt en worsten die over de toonbank vliegen.

Grégory wil na onze aankopen naar ‘Bij de Jef’ voor een grote hamburger. Af en toe moet je jezelf iets gunnen, legt hij me uit. Daar kan ik best inkomen. Ik heb het ijskoud, dus stel voor om een koffie te gaan drinken. Ik trakteer Grégory en ben alweer 4 euro armer.

Ik eindig het weekend op het Toekomstcongres van Open Vld. Het auditorium van Flagey zit overvol. Voorzitster Gwendolyn Rutten sluit dit positieve en motiverende congres af. Maar vooral de woorden van Matthias Declercq blijven me bij: “Onze partij maakt het verschil omdat we een sociale partij zijn. We willen iedereen de hand reiken en solidair zijn. Dat maakt van ons een warme partij”. In de zaal gaan spaarvarkentjes rond voor de actie Haiyan 21 21. Ik steek er ook een bijdrage in. Mijn budget slinkt zienderogen.

Op de (gratis) receptie die volgt, spreken verschillende collega’s me aan over mijn actie. Fientje Moerman legt me een Amerikaans gezegde uit: “Je bent maar 1 maandloon verwijderd van armoede”. Inderdaad. Veel mensen kunnen geen reserves opbouwen en als er dan een maandloon wegvalt, beland je soms sneller in de problemen dan je verwacht.

Er is zoveel volk op de receptie dat ik maar met moeite een glas en een hapje kan bemachtigen. En dat terwijl Miss en Mister Dakloos me uitgelegd hadden dat je op een receptie zoveel mogelijk moet proberen eten.


27 november 2013

'Verhuizen'

Ik beloofde om Thérèse te helpen verhuizen naar haar nieuwe verblijfplaats, een bescheiden kamer in een collectieve woning. De verhuis gebeurt te voet. Een oude kinderbuggy doet dienst als transportmiddel. Zoon Michel en een vriend komen ook een handje toesteken, maar alles verloopt in een zeer gezapig tempo. Zij leven duidelijk aan een ander ritme dan ik.

Ik geloof mijn ogen niet als ik het kamertje zie waar ze moet intrekken. Haar zoon, die kampt met een mentale achterstand, verblijft er momenteel. Hij moet naar de kamer ernaast verhuizen. De stank in het stampvolle kamertje is niet te harden.

Ondertussen is Salif, een andere bewoner, binnengekomen met een enorme kaak. Hij heeft een tandontsteking en heeft uiteindelijk toch een tandarts bezocht. Met de derde betaler regeling (een betalingssysteem waarbij het ziekenfonds en de zorgverlener de betaling van medische kosten onderling regelen) kunnen minderbedeelden medische zorgen krijgen, maar toch stellen ze een doktersbezoek vaak te lang uit.

Ik blijf met een aantal vragen zitten en heb daarom een afspraak gemaakt met de voorzitter van het plaatselijk OCMW. De wet stelt bijvoorbeeld dat iedereen er terecht kan. Jammer genoeg bestaat er nog een grote schroom om bij het OCMW aan te kloppen en zijn de diensten die ze allemaal kunnen aanbieden te weinig bekend.

Ook in Brussel lijkt één gecentraliseerd gemeentelijk aanspreekpunt voor alle sociale dienstverlening mij daarom een goede zaak. Een dienst die zich bezighoudt met zowel mensen met financiële problemen, als met mensen die op zoek zijn naar kinderopvang, poetshulp, informatie over pensioenen, … Dit zou een belangrijke drempel wegnemen.

Aangezien ik nu voortdurend bezig ben met kostenbesparing, trok de nu lopende federale informatiecampagne ‘Durf vergelijken. Bezint voor ge u bindt’ direct mijn aandacht. De helft van de Belgen heeft een abonnement dat niet is aangepast aan zijn werkelijke telecommunicatiebehoeften. Hetzelfde geldt voor de energieleveranciers. De verschillende aangeboden formules zijn voor veel mensen een echt kluwen. Verschillende gemeenten zijn dan ook ingegaan op de oproep om hun inwoners te helpen bij het kiezen van de voor hen meest voordelige telecom-aanbieding.

Ik bevind me ’s avonds in de gang van het Centraal Station, die plots tot leven komt. Heel wat daklozen en minderbedeelden troepen er samen. Ik zie de Dokters van de Wereld opduiken, zeer herkenbaar in hun witte hesjes. Vzw Corvia deelt rugzakken en slaapzakken uit, enkele andere vrijwilligers staan aan de Ravensteingalerij met koeken. Tegen 20 uur worden er tafels open geplooid en biedt een vzw warme maaltijden aan.

Ik ben blij dat ik saxofoon kan gaan spelen bij de plaatselijke harmonie. Het gaat niet om het gratis drankje na de repetitie, wel om de sfeer. Een avond niet alleen thuis zitten en wat (muzikaal) plezier maken! Al houdt dit wel in dat ik de bus mis en alweer te voet naar huis moet.


29 november 2013

'Alweer een cadeau(probleem) opgelost'

Ik klop ’s morgens vroeg aan bij ‘Dokters van de wereld’ in Brussel. Een file mensen verdringt zich voor de deur. Er kunnen slechts 8 mensen op consultatie komen, want er is vandaag maar 1 dokter aanwezig. De anderen zullen worden doorverwezen naar andere dokterspraktijken of ziekenhuizen.

‘Dokters van de Wereld' biedt eerste- en tweedelijnszorg aan. Iedereen kan er terecht en ze trekken zelf ook de stad in, op zoek naar kwetsbare vrouwen met kinderen, naar kerken waar veel illegalen komen, naar plekken met veel druggebruikers, ...

Hun 'medibus' wordt mee gefinancierd door de MIVB. Mensen vinden vaak hun weg niet binnen het medische systeem en beschikken niet over de juiste papieren. 5 à 10 procent van de mensen in onze hoofdstad, zo’n 60.000, is niet aangesloten bij een mutualiteit. De organisatie is voortdurend op zoek naar extra vrijwilligers, voornamelijk medisch geschoolde. De wachtlijsten van de vier vrijwillige tandartsen staan nu al vol tot februari.

Cartoon

Alweer een lunchvergadering, alweer een buffet, alweer spiedende ogen van collega’s … Deze keer heb ik op voorhand gegeten, restjes pasta van gisterenavond, waardoor ik minder in de verleiding kom.

Ondanks mijn beperkt budget, wou ik een goede vriend toch verrassen met een verjaardagscadeau. Daarom heb ik een vriend met tekentalent gevraagd om een cartoon te maken van de jarige, in ruil voor een pint. Alweer een (cadeau)probleem opgelost. Nu nog bedenken welk betaalbaar Sinterklaascadeau ik mijn metekinderen kan geven.

Cebud, het Centrum voor Budgetadvies en –onderzoek, merkt op dat het eindejaar dé periode bij uitstek is waarin men gemakkelijk in de verleiding komt om meer geld uit te geven dan men heeft, met schulden tot gevolg. Budgetbeheer is dan ook een heikel punt.

Ik weet dat het onderwijs niet de oplossing voor alles is, maar enkele lessen budgetbeheer en praktische oefeningen op school lijken me wel wat. De OCMW’s van Zottegem en Merchtem bijvoorbeeld bieden scholen een preventieprogramma aan. Leerkrachten kunnen er gebruik maken van de educatieve koffer ‘Geldweg’, die kinderen uit het lager onderwijs op een speelse manier leert omgaan met geld. Het spel varieert in moeilijkheidsgraden en kan zo ook gebruikt worden in het secundair onderwijs.

Springplank

Tussen de begrotingsbesprekingen door, ga ik even langs op het ‘3de jaarlijks Europees platform tegen armoede en sociale uitsluiting’. Ik ben net op tijd voor de werkgroep ‘De rol van steden in sociale investeringen’. Wereldwijd trekken steden arme mensen aan omdat ze hopen er hun levensomstandigheden te kunnen verbeteren. Steden kunnen dus fungeren als springplank om erop vooruit te gaan, al slaagt niet iedereen erin om deze droom ook waar te maken.

Mijn mails beantwoorden blijft een tijdrovend werkje. Mensen komen duidelijk op de meest uiteenlopende manieren in financiële moeilijkheden terecht: een faillissement, een echtscheiding, psychische of gezondheidsproblemen, enzovoort. Ik heb al lang begrepen dat je niet iedereen over dezelfde kam kan scheren. Het ergste is vaak dat deze mensen gewoon geen uitweg zien! Ieder heeft zijn eigen verhaal en heeft nood aan een oplossing op maat.


2 december 2013

'Bier voor 1 euro'

Afgelopen weekend nam Grégory me mee uit naar cafés waar men bier serveert voor 1 euro. Een stapje in de wereld zetten is een dure aangelegenheid voor mensen met een beperkt budget en gebeurt dan ook uitzonderlijk. Er wordt enorm bespaard op het sociaal leven. Hij noemt onze uitstap dan ook 'la tournée des grands-ducs'.

Best grappig als je weet wat dit feitelijk betekent: 'In luxe uitgaan, zonder te tellen'. We bezoeken twee cafés in Brussel en het is best gezellig.

Grégory vertelt honderduit. Hij komt uit een familie met 23 kinderen (hij maakt zelfs deel uit van een vierling), die allemaal geplaatst werden. Hij heeft 3 jaar onder een brug in Evere geslapen tot vzw Corvia hem opviste. Hij wordt boos als hij het over zijn boete voor zwartrijden bij de NMBS heeft, daterend uit zijn tijd als dakloze. Die is nu reeds opgelopen tot 20.840 €, terwijl hij ondertussen de schuld voor de bevalling van zijn vrouw probeert af te lossen. Mijn avond kost me 6,20 €.

Een dakloze die probeert geld te schooien, wordt weggelachen door Grégory. Hij legt me uit dat gezien het voorkomen van de man en het feit dat hij niks bij zich heeft, hij onmogelijk dakloos kan zijn.

Mijn metekindje treedt op met haar dansgroep in het Waalse Ath. Ik beloofde haar om te komen kijken en een woord is een woord! Zonder wagen is er maar 1 optie: de trein. De goedkoopste formule is een weekendbiljet voor 9,20 €. Daar komt nog 10 € ingang bovenop. Maar het kindergeluk kan niet op als ze mij en haar oma ziet verschijnen. Mijn geld slinkt zo wel als sneeuw voor de zon. Er rest me momenteel nog 37,60 € voor ongeveer 2 weken.

Honden

Ik ben nog nooit zo lang in mijn bed blijven liggen als deze zondag. Om 11 uur ben ik eruit gestapt. Het was ijskoud, dus heb ik maar even een elektrisch vuurtje opgezet in mijn badkamer. Om mijn zinnen te verzetten, ben ik de honden gaan lenen bij mijn moeder en heb ik een wandeling gemaakt.

De viervoeters vinden het duidelijk fijn dat mijn sociaal leven afbrokkelt, ze strekken graag de pootjes. Daarenboven vrolijken ze me op. Wie zei ook weer: 'Er is op de wereld geen beter psychiater dan een hond die je gezicht aflikt?'

Ik heb een mail ontvangen van een OCMW-raadslid uit Brasschaat, die een inleefactie hield. De raadsleden kregen de opdracht om met een budget van 10 € een nieuwe (tweedehands) outfit te zoeken én een gezonde maaltijd met voor-, hoofd- en nagerecht te bereiden voor de groep met een maximumprijs van 3 € per persoon. Een goede oefening in rekenwerk dat ze alle collega’s aanraden. Bij deze…

Zondagnamiddag werd ik uitgenodigd op de koffie bij een vriendin. Ik wilde een cake bakken, maar na een blik in de frigo merkte ik op dat ik bijna geen boter meer had. Eieren, bloem en suiker waren er wel. Maar dan viel mijn oog op de mayonaise en ik herinnerde me dat een Poolse vriendin haar gebak ermee maakt. Deze vetstof is volgens haar de perfecte vervanger voor boter. Mijn vriendin prijst de uitstekende cake en ik zwijg in alle talen! Een beetje creativiteit in de keuken, bracht me dus weer een hele stap vooruit.


4 december 2013

'Geen ijs van de voorruit krabben'

Als ik naar het werk vertrek, zie ik verschillende mensen het ijs van hun voorruit krabben. Aangezien ik mijn auto nog tien dagen aan de kant moet laten staan, hoef ik dit vandaag alvast niet te doen.

Het ‘Jaarboek Armoede en Sociale uitsluiting’ toont aan dat over een periode van vier jaar een kwart van de Belgische bevolking minstens een tijdje arm is geweest. De meerderheid slaagt er echter in om relatief snel de eindjes terug aan elkaar te knopen. In die groep zijn werk en diploma de belangrijkste factoren om er terug uit te geraken.

Dat strookt met de inhoud van de vele mails die ik krijg. Ik ben ervan overtuigd dat werk de voornaamste springplank uit armoede blijft. Gezien de alsmaar toenemende kinderarmoede, is het dan ook belangrijk dat ouders kunnen gaan werken, zeker de kwetsbare alleenstaande ouders. Daarvoor is er goede en betaalbare kinderopvang nodig. Zo worden kinderen al van jongs af gestimuleerd in hun ontwikkeling. Het tekort in de kinderopvang loopt echter op. Er is duidelijk nood aan meer plaatsen, maar ook aan meer flexibele opvang. Een aantal werkende ouders hebben namelijk ook opvang op weekdagen na 18u en/of op zaterdag nodig.

Zwarte sneeuw

Het is duidelijk: er is niet veel nodig om plots in moeilijkheden te komen. Men zou het misschien niet verwachten, maar ook een aantal collega volksvertegenwoordigers vertelden me onlangs dat ze op een bepaald moment in hun leven een tijdje zwarte sneeuw hebben gezien. Iemand gaf zelfs toe dat ze regelmatig de spaarvarkentjes van haar dochters moest plunderen om brood te kunnen kopen. Zo zie je maar, niet alle politici zijn geboren met een zilveren lepel in de mond.

Ik heb net het LETS-systeem uitgelegd gekregen: je kan dit het best omschrijven als een kring waarbinnen mensen met elkaar spullen, tijd, diensten en kennis uitwisselen op een vrijwillige basis. Een ruilnetwerk dat centraal wordt beheerd. Zo’n systeem zou ook nuttig kunnen zijn voor minderbedeelden. Het zet me in ieder geval aan het denken. Eureka! Ik heb een sinterklaascadeau voor mijn metekinderen gevonden. Ze krijgen allemaal een bon die goed is voor een wandeling met de honden, en dan bak ik pannenkoeken!

Kringwinkel

Aangezien ik mijn haardroger om zeep heb geholpen, wend ik me tot de kringwinkel. Ze bieden niet enkel betaalbare tweedehands spullen aan, maar verkleinen zo ook de afvalberg. Bovendien stellen ze mensen tewerk die geen kansen krijgen op de gewone arbeidsmarkt. Ik vind een haardroger voor 4 euro en krijg er een jaar garantie bovenop. Ik gun me nog een klein pleziertje en koop 2 antieke wijnglazen.

Het Centrum voor Budgetadvies en –onderzoek stuurde me per post het boek ‘Gezond leven met minder centen’ op. Bij elke recept staat er duidelijk vermeld wat het kost. Ik kijk wat ik nog in voorraad heb en besluit om de duopudding met 2 kleuren (0,10 euro/persoon) en de maïskoekjes (0,30 euro/persoon) te proberen en dit lukt me vrij aardig. De pudding staat leuk in mijn nieuwe wijnglazen. Zo heb ik nog 33 euro over …


5 december 2013